چرا فرد اوتیستیک (مبتلا به اوتیسم) مستقیماً به صورت دیگران نگاه نمی‌کند؟


چرا ( به ) به نمی‌کند؟ آیا تا به حال با یک برخورد داشته اید؟ آیا به رفتارهای آنها دقت کرده اید؟ متوجه شده اید که از کردن مستقیم به اجتناب می کنند؟ آیا این مسئله از یک اختلال بینایی نشأت می گیرد یا مشکل در جای دیگری است؟

به گزارش شفقنا زندگی، اغلب افراد دارای اختلال از تماس چشمی با دوری می کنند و اگر قادر به صحبت باشند از سوزش چشم در چنین مواقعی شکایت می کنند. اطرافیان هم گمان می کنند که این رفتار به دلیل خجالتی یا متفاوت بودن آنها است. رواج چنین باورهایی در حالی است که اسکن های مغزی انجام شده از کودکان اوتیستیک نشان از یک واقعیت دیگر دارد.

بر این اساس، تماس چشمی برای این گروه از جامعه استرس زا و ناراحت کننده است. در واقع، همین تماس چشمی از نظر ما ساده موجب تحریک عصب های مغزی می شود. به گفته سرپرست تیم تحقیقاتی: خلاف آنچه گمان می کنیم فقدان ارتباطات میان فردی در آنهایی که با اختلال زندگی می کنند به دلیل بی توجهی و عدم تمرکز آنها نیست. چنین رفتارهایی پاسخی است به قسمت هایی از مغز که در اثر ارتباط با بیش از اندازه تحریک و فعال می شوند. به عبارت دیگر، با دزدیدن خود از ناراحتی حاصل از فعالیت غیرمنتظره مغز را کاهش می دهد.

درست است که تماس چشمی فعالیتی بسیار ساده است که نوزادان از همان ابتدای تولد بدون دردسر و آموزش انجام می دهند؛ اما در میان افراد اوتیستیک قضیه شکل دیگر دارد. در واقع، حساسیت بیش از حد قسمت ساب کورتیکال مغز این گروه منجر به آن می شود که کردن به به فعالیتی آزار دهنده بدل شود. به همین خاطر، اگر کودک شما از دارای اختلال است هیچ گاه او را مجبور به تماس چشمی نکنید. همین فعالیت به ظاهر سده غوغایی در مغز او به پا می کند.

منبع breakingnewstime

(Visited 3 times, 1 visits today)

مطالب مرتبط:




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.