دکتر محسن آرمین دانشگر،شخصیت برجسته معماری جهان

Armin-Mohssen-Daneshgar

 

دکتردانشگر فارغ التحصیل دانشکده معماری وین – اتریش و دارای مدرک دکترای معماری و مدرس فعلی دانشکده معماری وین .و استاد مهمان در دانشکده های لندن – نیویورک و هنگ و کنگ.
– ۲۰۰۲-۲۰۰۰ دکتری معماری (دانشگاه فنی وین – اتریش)

– ۱۹۹۹-۱۹۹۳ فوق لیسانس معماری (دانشگاه فنی وین – اتریش)

فعالیت های علمی آموزشی و دانشگاهی :

– از سال ۲۰۰۹ تاکنون

– استاد و مدیر آموزشی معماری

– مدرس واحد درسی (هنر و معماری در خاورمیانه) دانشگاه آمریکایی وبستر، پردیس دانشگاهی وین از سال ۱۹۹۹ تاکنون

– عضو هیئت علمی دانشکده ی معماری، دانشگاه فنی وین

افتخارات :

– جایزه بهترین معماری سبز برای پروژه مسکونی – اداری Steingasse وین بارسلون، اسپانیا (۲۰۱۱)

– احراز رتبه اول در مسابقه معماری طراحی مجموعه ی مسکونی Goldschlagstrasse وین، اتریش (۲۰۰۹)

– جایزه طراحی و بازسازی سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران در مونیخ، لندن (۲۰۰۸)

– دریافت لوح تقدیر و جایزه ی بهترین معماری اروپا، سازگار با محیط و صرفه جو در مصرف انرژی پاریس، فرانسه (۲۰۰۷)

– دریافت لوح تقدیر و جایزه بهترین معماری سال ۲۰۰۶ اتریش برای مجموعه مسکونی Obere Amtshausgass (2006)

 052

وی در دهه نود به اتریش مهاجرت کرده بود. اما برای آنکه دستاوردهایش دیده شود، تا سال ۲۰۰۵ صبر کرد.
دانشگر تا این سال، در دانشگاه های لندن، هنگ کنگ و نیویورک تدریس کرده بود… ضمن آنکه دانشگاه فنی وین، خانه وی محسوب می شد: جایی که در آن تحصیل و تدریس کرده بود.

 

 دانشگر از سال ۱۳۸۴، سفرهای متعددی به ایران داشت؛ وی در جمع دانشگاهیان مشهد، تبریز، همدان، قزوین و… به طور خلاصه به بیان ایده های خود پرداخت. تشکل های مدیریت شهری در شهرهای مختلف نظیر تهران و بروجرد هم در جریان دیدگاه های معمارانه وی قرار گرفتند… مجلات و سایت های معماری در مورد آثار او نوشتند و تصویر او “کاور” شد.
برنامه های دانشگر در ایران، اگرچه نام وی را بیش از پیش، به عنوان “یک معمار ایرانی با مقیاس بین المللی” بر سر زبان ها انداخت، اما دو دیدگاه مختلف را در مورد شخصیت حرفه ای وی رقم زد:
دیدگاه اول، دانشگر را فردی فعال، با روابط عمومی بالا و مقبولیت جهانی معرفی کرد که پیشنهادات نابی برای معماری ایران به ارمغان آورده است؛ پیشنهاداتی که با روند جاری پروژه های مهم ایرانی، سنخیت نداشت.
توضیح اینکه الگوی معماری معاصر، در تئوری از شعار آرمانگرایانه “تلفیق سنت غنی ایرانی” و “فناوری مدرن” تبعیت می کرد و در عمل، استعاره ای بود “عین به عین” از موتیوهای گذشته بر پایه فناوری سازه ای روز. پاویون ایران در اکسپو ۲۰۱۰ شانگهای، اثر “کانون آگهی و تبلیغات طرح امروز” نشان می دهد که این سنت همچنان با قوت، باقی است.

 

…اما دانشگر با تیزهوشی، آرایه ها را از دیوارها و کوچه ها برداشت می کرد تا با فوت کوزه گرانه خود، رنگ و بویی مطابق روز دنیا به آنها بدهد.

001

دانشگر بر روی مجله نقش نو – ۱۳۸۶دانشگر، پیشنهادات طراحی بسیاری برای شهرهای گوناگون ایران، نظیر بروجرد، تهران، خرمشهر، اهواز و… تجویز کرد، وی هیچگاه دغدغه ترکیب سنت و مدرنیته را نداشت؛ اما طرح های وی برای ایران – به واسطه ته مایه های نوستالژیک ذهنی و روش کاری منحصر بفردش – ترجمانی نو از آنچه که در فضای معماری ایران، به هنر تلفیق شناخته می شود، را به دست می داد. ظاهرا این کافی نبود؛ بسیاری از مدیران شهری و دست اندرکاران پروژه های مهم، علیرغم اینکه نتوانستند اشکال عمده ای در ادبیات طرح های وی نسبت به مفاهیم و ارزش های بومی بیابند، هیچگاه جسارت اعتماد به دیدگاه های او را نیافتند… ضمنا کارهای میرمیران همچنان الگوی ایرانی پرطرفدارتری برای دانشجویان بود.

بر خلاف آنچه که در شهرها بر دانشگر گذشت، و علیرغم آنچه که به نظر می رسید، فضای مناسب تری در در فضای مدیریتی سطوح ملی، دولتی و بین المللی، در انتظار دانشگر بود: رزومه مهندسین مشاور دانشگر نشان می دهد که بسیاری از شهرهای اروپایی و آسیایی میزبان طرح های این آرشیتکت پیشروی ایرانی هستند.
ضمن اینکه در همان بحبوحه سال ۲۰۰۶ که دانشگر سعی داشت در نشست های تخصصی که به افتخار او در ایران برگزار می شدند، نبوغ خود را به هموطنان خود بقبولاند، برنده جایزه معماری و طراحی محیطی اتریش شد.027

 

برخلاف جریان ملموس معماری پروژه های دولتی درون مرزی، دانشگر نسل جدیدی از آثار ایرانی، با رنگ و بویی که سلایق ایرانی و غیر ایرانی را به وجد آورد، ارائه داده است. البته بخشی از چهره ملی با مقیاس بین المللی را بایستی مدیون رویکرد “خرق عادت گونه دیپلمات های ایرانی” در عرصه های غیر بومی دانست.
مهندسین مشاور دانشگر، به غیر وین، هم اکنون، دفاتری در لندن، مونیخ، استکهلم و کوالالامپور دایر کرده است.

این سه چهار سال اخیر را دانشگر با رویه متفاوتی جلو رفته است. بعد از کوران خبری پیرامون دانشگر، در سال های ۸۴ و ۸۵، وی به خوبی درک کرده است که فضای رسانه ای در معماری ایران، بیش از آنکه سازنده باشد، تخریبگر است. بخصوص که بسیاری از همکاران “ایران نشین” او، می پنداشتند که: دیر آمده و می خواهد که زود کارش راه بیفتد. البته این موضوع مانع از پیشرفت فنی و حرفه ای دانشگر نشده است.
طرح پیشنهادی برای دانشگاه آزاد بروجرد
دانشگر همچنین روند رو به پیشرفت خود در آرایش نمای شهری کالبدها حفظ کرده است. در طرح پیشنهادی وی برای دانشگاه آزاد بروجرد، دانشگر نماها را با کشیدگی خطی افقی شکل داده است. این کار سبب محو شدن مرز میان “سادگی” و “خامی” در پوسته های بیرونی مجموعه شده است… اما چهار سال بعد، یعنی در سال ۲۰۱۰، وی در مجموعه تهرانسر، طرحی به غایت درجه پیشرو، به آنچه که با آراء و ذهنیات وی سازگارتر بود، رسید. چنانکه وحدت میان روحیه طراحی در حجم و پوسته – آن چنان که در معماری دانشگر انتظار می رفت- برقرار گردید

daneshgar-azad

 

تهرانسر

تقاطع کوئینز گیت و هرینگتون؛ اینکه ساکنان یک محله تاریخی، نسبت به تغییرات کالبدی، عکس العمل مثبتی نشان نمی دهند، می تواند طبیعی تلقی شود. این اتفاق به کرات، حتی در مورد اهالی بافت های فرسوده نیز دیده شده است. برای ارزیابی اعتراض مربوط به این اثر، تصویر پیش بینی شده اثر را از خیابان هرینگتون تحلیل می کنیم. اگرچه این تصاویر تحلیلی، ابتدایی و ساده هستند، اما برای قضاوت در مورد صحت و سفم ادعای تضاد اثر با بافت، کارایی لازم را دارند.

برخی از آثار دکتر دانشگر:daneshgar-tehransar

 

013

033

028

035

038

 

مطالب مرتبط




دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.